Miejscowość położona jest częściowo na wzniesieniu pińczowsko - wójczańskim, częściowo w dolinie wiślanej, stanowiła w przeszłości ważną siedzibę rycerską. Długosz podaje w "Liber beneficjorum", że dziedzicami byli w tym czasie Tomasz Karski h. Habdank i Jan Korzeniowski h. Janina. W 1508 roku dziedzicami Kars Małych byli Feliks Karski i Mikołaj Kliszowski. W 1579 roku wieś była w posiadaniu Baltazara Karskiego i Jana Sroczkowskiego. W 1760 roku wieś została zaliczona do schedy książnickiej, którą otrzymał gen. Józef Pac. Wkrótce sprzedał ją hr. Komorowskim. Z czasem powstały dobra Karsy Małe, zwane też "małokarskimi". 24 sierpnia 1813 roku, po kilku dniach obfitych opadów na terenie Polski południowej, dobra Karsy Małe nawiedziła ogromna powódź po przerwaniu wału w Komorowie. Wieś Karsy Małe w 1827 roku miała 12 dymów i 70 mieszkańców. Dziedzicami Kars Małych od 1830 byli Zakrzewski i Gagatnicki, później Aleksander Wielogłowski. Około 1848 roku wieś i dobra weszły w skład dóbr staszowskich.

Karsy Małe

Karsy Małe. Fragment mapy austriackiej z 1804 r.
przedstawiającej tereny dawnej Galicji Zachodniej.