Istniała już w XVII w. o czym świadczą metryki chrztów i zgonów parafii Szczucin. W 1771 roku po potężnym wylewie Wisła zmieniła swoje koryto przesuwając się bardziej na wschód, przez co część wsi Lubasz została oddzielona nowym korytem rzeki i przeszła na stronę polską. W tym czasie bowiem Wisła była w tym miejscu granicą pomiędzy Austrią a Rzeczpospolitą. W ten sposób powstała Kępa Lubaska. Na mapie topograficznej z lat 1831-37 widać wyraźnie dawne koryto Wisły w formie jeziora wokół wsi. Kępa Lubawska leżała wtedy na terenie pomiędzy aktualnym korytem, a starym, z przed lat. W 1819 roku dziedziczką dożywotnią Kępy była W. Wysocka. W 1827 r. Kępa liczyła 30 dymów i 182 mieszkańców. W latach 1831-49 dziedzicem Kępy był Eugeniusz Bogusz. Od 1870 roku Kępa należy do parafii i gminy Pacanów.