Wszystko wskazuje na to, że miejscowość ta od dawien dawna była siedzibą książęcą. Już w XIII w. mieszkali tutaj członkowie rodu Awdańców (Habdank), spokrewnieni z Pakosławem Starszym, wojewodą sandomierskim. Pod koniec tego wieku istniał już tutaj kościół pod wezwaniem św. Małgorzaty Dziewicy. Za czasów Długosza miejscowość posiadała kościół parafialny drewniany, a dziedzicami byli Jan Zabyorowski herbu Ostoja, wdowa po Egidiuszu herbu Awdaniec, Tomasz i Mikołaj bracia rodzeni herbu Awdaniec, Egidiusz z Sudołu herbu Awdaniec... towarzysz Krzysztofa Szafrańca z Zastanpowa herbu Topór. W XVI w. właścicielami Książnic byli polscy protestanci. Źródła kościelne podają, że ponad 80 lat nie było tu katolickiego księdza. W 1508 roku właścicielem wsi był Mikołaj Karski. W 1561 roku został tutaj założony zbór kalwiński. W 1579 roku właścicielami byli Stanisław Karwicki, Baltazar Karski, Jan Sroczkowski, Jakub Chlewicki, w większości rotestanci. Zbór został zlikwidowany około 1596 roku. Wojny szwedzkie, najazd księcia Rakoczego i Kozaków, nie ominęły także tej wsi. Z biegiem lat Książnice, jak i inne okoliczne wioski weszły w skład dóbr pacanowskich. W 1760 r. po podziale dóbr scheda książnicka przypadła generałowi majorowi Wielkiego Xięstwa Litewskiego Józefowi Pacowi. W 1769 r. dziedzicami Książnic byli Michał i Stefan Komorowscy, łowczyce Bracławscy. Przejęli całą schedę wraz z połową Pacanowa. W maju 1819 roku, kiedy te tereny należały już do Królestwa Polskiego, właścicielką tych wsi była Ewa hrabina z Biechowskich Komorowska, z drugiego męża Węszycka. W 1834 r. Feliks Zakrzewski i Józef Gagatnicki. W 1842 roku dziedzicem był Aleksander Wielogłowski. Kilka lat później większość dóbr pacanowskich, w tym Książnice, zostały zakupione przez Adama hrabiego Potockiego i weszły w skład rozległych dóbr staszowskich. W 1930 r. Książnice, Pacanów i Słupia przypadły najmłodszemu Maciejowi Mikołajowi R. (1905-1994).

Książnice

Książnice. Fragment mapy austriackiej z 1804 r.
przedstawiającej tereny dawnej Galicji Zachodniej.