Według przekazów historycznych miał tutaj znajdować obóz Łokietka podczas jego walk z Wacławem II o tron polski. Po wylewach Wisły do obozu można było się dostać jedynie na koniu oblepionym błotem, dlatego nazwa "oble-koń". Z kaprysami Wisły wieś miała do czynienia od dawien dawna. Od początku XVIII w. Oblekoń należał do klucza dóbr wójczańskich. W 1795 roku, 25 czerwca, przed Sądem Ziemskim w Nowym Mieście Korczynie Stanisław hr. Szaniawski, starosta małogoski, sprzedał Joachimowi hr. Tarnowskiemu dobra Oblekoń Wielki za sumę 144 tys. złotych polskich. W 1827 roku w Oblekoniu było tu 96 dymów i 649 mieszkańców. "Słownik geograficzny" w 1882 roku przedstawia Oblekoń jako wieś i folwark niedaleko Wisły, pow. stopnicki, gmina Wójcza, parafia Świniary. Już wtedy istniała tutaj szkoła początkowa ogólna. Z 1884 roku pochodzi pierwsza wzmianka o istnieniu rosyjskiej szkoły początkowej w Oblekoniu. Do 1914 roku na terenie obecnej szkoły istniała rosyjska strażnica graniczna. Jeszcze po I wojnie było dużo lasu dębowego pomiędzy Ratajami a Oblekoniem. Po wojnie zaczęła się tworzyć na tych terenach silna organizacja chłopska. W 1927 roku utworzono Ochotniczą Straż Ogniową, która posiada obecnie swoją remizę. W latach 1933-35 mieszkańcy aktywnie uczestniczyli w słynnych strajkach chłopskich.

Oblekoń