Wszystko wskazuje na to, że Słupia (wcześniej Słup) była z dawien dawna siedzibą właścicieli Pacanowa i okolic. Słup w języku staropolskim oznaczał także gród. Jan Długosz w "Liber beneficiorum" podaje, że "dziedzicami są Mikołaj Grot i Skubisz herbu Rawicz..."
Przez prawie 300 lat tutaj mieli swoją siedzibę Paczanowscy (Pacanowscy) herbu Jelita, którzy trzymali się w Słupi i Niegosławicach do około roku 1684.
Inwentarz z 1738 roku wyróżnia Słupię Małą i Wielką. Od połowy XVIII wieku Słupia należała do rodziny Sołtyków. W 1756 roku został podpisany dokument przez Kajetana Sołtyka, biskupa krakowskiego, dotyczący własności Słupi.
W 1817 roku Słupia i połowa Pacanowa przeszła na rzecz córki Kantego Sołtyka, Katarzyny Wielogłowskiej i jej męża Aleksandra. W 1827 roku w Słupi było 31 dymów i 268 mieszkańców. Syn Aleksandra Wielogłowskiego, Bolesław brał czynny udział w powstaniu listopadowym. Po roku 1848 dobra Słupia weszły w skład dóbr staszowskich. Dobra Słupia Wielka składały się w 1860 roku z folwarków Niegosławice, Słupia Wielka, Rataje Słupskie.
W 1885 roku w majątku istniały już wówczas młyn wodny i cegielnia. Po ślubie ks. Macieja Radziwiłła z hrabianką Krystyną Dembińską ruszyła budowa pałacu w Słupi. Zbudowano młyn elektryczny. Pałac był w posiadaniu rodziny Radziwiłłów do wiosny 1945 roku. W czasie wojny rezydowało tu kilkanaście osób, między innymi rodziny Radziwiłłów z Rytwian i Sichowa. Obecnie w pałacu ma swoją siedzibę Dom Pomocy Społecznej prowadzony przez S.S. Albertynki.

Słupia    

Fragment mapy austriackiej z 1804 r. przedstawiającej tereny dawnej Galicji.